Melek

Bazen bir melek olurum hayalimde. Upuzun bembeyaz kanatlar çizerim kendime. Açtığımda beş metre olur boyu. Gecenin karanlığında şehri gezerim uçarak. Gündüz yapamam bunu, ya bir gören olur ya kanatlarım güneşe değer, yanar belki. Bazen yanına gelirim. Sen hiç bilmezsin orda olduğumu. Seni seyrederim öyle saatlerce. Elimi yüzüne uzatırım, dokunur gibi yaparım ama dokunmam. Uzaktan severim. Biraz incitmekten korkarım sadece. Ben bir meleğim ya güya, sen benden on kere daha meleksin. Öyle severim seni işte ama sen bunu da bilmezsin. Sayısız kere söylemişimdir aslında gözlerine bakarken. Ama sen duymamışsındır, görmemişsindir, anlamamışsındır. Bazen bir adam olur yanında. İki boynuz bir kuyruk çizerim ona. O sana dokunmaktan çekinmez. Öperken seni dudakları titremez. Bilirim, seni benden daha çok sevmez o. Kaçarım o zaman kanatlara kuvvet. Kaçarım en uzak, en yalnız yerlere. Öyle bir yer bulurum ki hayalimde, kimse bilmez orayı. Sadece sen varsındır, bir de ben. Öylece dalarım uykuya. Böyle avuturum kendimi işte ben.